Interview - Roué Verveer

In een relaas van ruim een uur vat hij zijn eerste twee theatervoorstellingen op briljante wijze samen.

Zijn kennismaking met de Nederlandse cultuur en samenleving en zijn ervaring met bepaalde vrijheden ten opzichte van Suriname doen hem belanden van de ene in de andere verbazing. 
Het weigeren van een ijsje door een Nederlands jongetje zonder consequenties kan hij moeilijk vatten. Ooit werd de weigering van het eten van rijst met antruwa hem niet bepaald in dank afgenomen door zijn moeder. Het resultaat was dat hij drie dagen later ontwaakte uit een coma met boven zijn bed een infuus, met vloeibare antruwa. Maar hij geneert zich ook niet om te zeggen dat Holland hem geen windeieren heeft gelegd. Tegenwoordig rijdt hij een vette zes cilinder BMW met alles er op en eraan maar bovenal voorverwarmde leren bekleding om die “chickies” alvast voor te verwarmen. “Je bent een neger of je bent het niet.”

Professioneel slijpen
Tijdens een ontmoeting in Amsterdam blijkt al snel dat Roué Verveer weet waar hij naar toe wil als cabaretier en stand-up comedian. “Ik wil professioneel goed zijn en net zo intens genieten op het podium als mijn publiek in de zaal.” Hij timmert al zo’n vijf jaren aan de weg van theater en comedy, die zoals hij het zelf noemt een lange weg is met onvermijdelijke hordes maar meer nog prachtige momenten. Daarbij weet hij zich gesterkt door de steun van grote bekende jongens in het vak. Najib Amhali, die de mediaprijs van Nederland van het afgelopen jaar heeft gewonnen, is daar een van. Dan zit je wel goed.
Momenteel speelt Roué Verveer zijn tweede theaterprogramma, M.a.w, Met andere woorden. Het programma dat hij al meer dan 100 keer heeft gespeeld, loopt goed. Bij elk optreden wordt er verder geslepen aan de grappen die niet alleen scherper worden maar ook beter tot hun recht moeten komen. “Alleen dan krijg ik het gevoel dat ik het publiek het beste geef van wat ik in mij heb.” 
In Met andere woorden stelt hij het publiek voor een aantal dilemma’s. De zwaar overdreven veiligheidsmaatregelen in onder andere het vliegverkeer zijn hem een doorn in het oog. “Zeker als je zelf op reis gaat, dan merk je hoe irritant het kan zijn. Als je pech hebt word je, soms alleen al vanwege je uiterlijk, tot op het bot gefouilleerd.” 
De een wordt op cocaïnebolletjes en de ander op bommen gecontroleerd. Volgens Verveer dragen moslims bommen bij zich maar wij Surinamers slikken de bolletjes. De schifting is daardoor al heel snel gemaakt. Een keiharde confronterende constatering die je met de neus op de vliegende feiten drukt. Voor hen die zich daarin herkennen kan het een pijnlijke confrontatie zijn maar de lach is er niet minder om. 
Voor Verveer is het maken van grappen niet etnisch gebonden. Een ieder krijgt van hem een beurt, zo ook zijn eigen persoon.
Ongeveer vijf jaren geleden begon hij als professional in het wereldje van cabaretiers en stand-up comedy. Daarvoor deed hij op incidentele basis mee. In 1998 waren enkele van zijn huidige vrienden en mentoren met hun Freshwagon comedy club in Suriname. Er werd een workshop gehouden en hij nam er aan deel. Het beviel heel goed, maar voor Roué was dat nog geen reden om zijn baan in het familiebedrijf op te zeggen voor een carrière op de bühne. In het jaar daarop vertrok hij naar Nederland waar de jongens van de Comedy Train hem aanspoorden om zelf op te treden. Het ontbrak hem aan zelfvertrouwen of hij ook zo goed was als de rest. Het enthousiasme van het publiek na wat optredens stimuleerde hem. “Mensen lachten om mijn grappen en dat deed me goed.”

Knoop doorhakken
De doorslag kwam toen hij voor zichzelf ontdekte dat hij grappiger was dan sommige aankomende talenten. In 2002 wist hij zeker dat het maken van comedy zijn beroep zou worden. Toen hakte hij de knoop definitief door en besloot zijn reguliere baan op te zeggen voor de grote uitdaging als podiumentertainer. Zijn eerste programma Uit het niets werd gauw gevolgd door een avondvullend programma Eigen vermogen. “Ik heb in kleine zalen gespeeld voor soms wel achttien man, maar dat heeft mij er niet van weerhouden om er mee te stoppen. Ik heb de keiharde ervaring van het optreden voor weinig publiek opgedaan om te zijn waar ik nu ben.” 
Tegenwoordig staat Roué Verveer in grote theaters als De Kleine Komedie waar grote mannen en vrouwen uit de Nederlandse en internationale theaterwereld staan of gestaan hebben. Dit theater dat wel het Mekka van cabaret, kleinkunst en theatermuziek wordt genoemd kent de vaste bespelers als Youp van ‘t Hek, Brigitte Kaandorp, Lebbis & Jansen, Hans Dorrestijn, Bert Visscher en de zogenaamde nieuwere lichting Theo Maassen, Acda & de Munnik, Najib Amhali en Eric van Sauers. 
“Als ik er sta, krijg ik het gevoel alsof ik extra moet presteren, wat een zekere druk op me legt. Met mijn nieuwe programma heb ik vier avonden lang voor een volle zaal gespeeld. Top man.” 
Toch realiseert hij zich dat de prestaties op de andere podia van een minstens even hoog niveau moeten zijn. Het publiek betaalt per slot van rekening om een kwalitatief hoogstaande show voorgeschoteld te krijgen. En dat begint zich langzaam maar zeker uit te betalen. Net zoals alle grote jongens heeft hij nu zijn eigen publiek om zich heen verzameld dat regelmatig zijn shows bezoekt. 
De reacties op zijn website zijn het sprekende voorbeeld van een stijgende populariteit. “Toch laat ik me niet verleiden door de gedachte dat ik er al ben. Ik heb een kritische regisseur en daarnaast houden naast Najib Amhali jongens als Eric van Sauers, Hans Sibbel en Raoul Heertje mij scherp in de gaten. Ik vind dat ik dat aan mijn stand verplicht ben om te voorkomen dat ik ga verslappen en lui wordt.” 
Toch zijn deze jongens niet de enige reden om het scherpe professionalisme niet bot te laten worden. Het overwegend witte Nederlandse publiek dat zijn shows bezoekt eist gewoon dat hij topprestaties levert. “Ik moet extra mijn best doen om het ze naar de zin te maken.” In Nederland doet zich het fenomeen voor dat de mensen in de randstad toch wat gewend zijn van het grote aantal cabaretiers en stand-up comedians, maar dat de rest van het land er iets meer moeite mee heeft om dat allemaal te volgen.

Ervaring on the job
Een professionele scholing in theater en kleinkunst heeft hij nooit gehad. Een driejarige HBO-studie Bank en Financiën en een jaartje Econometrie aan de universiteit van Amsterdam zijn niet bepaald de juiste basis voor een professionele invulling van een leven als comedian. On the job moest die ervaring worden opgedaan. Timing, improvisatie en inspelen op reacties uit het publiek zijn zaken die hij zich langzaam eigen heeft gemaakt. Reacties uit het publiek krijgen van hem niet altijd aandacht. Maar als hij dat doet, dan weet hij zeker dat hij het publiek niet te kijk zet of probeert leuker te zijn. “Het kan allemaal in je nadeel uitpakken en het verdere verloop van je show ondermijnen. Ik waak ervoor.”
Roué Verveer is voor zover hij zich kan herinneren altijd een toriman geweest. Van zijn middelbare schoolperiode herinnert hij zich dat er altijd een grap klaar lag maar een pestkop is hij nooit geweest. “Dan was de lol er voor mij dan af, want je moet met z’n tweeën kunnen lachen om de grap, hoe vervelend het ook is. Het vermakende en onderhoudende had ik in me maar ik hield me er niet zo mee bezig om er later mijn beroep van te maken.” 
De onderhoudende toriman uithangen heeft hij van niemand anders dan zijn vader, die een natuurlijke gave had om mensen aan het lachen te brengen. Op elk feestje waar hij maar zijn gezicht liet zien was het raak. De mensen hingen aan zijn lippen en als hij er niet was dan werd er naar hem gevraagd. “Hij had een charisma waar je niet omheen kon en met adremme antwoorden kon zijn publiek alleen nog maar harder lachen.” 
Roué Verveer krijgt vaker te horen dat hij erfelijk belast is. Helaas is vader René Verveer vorig jaar overleden maar toch niet vergeten. In zijn nieuwe programma maakt het publiek alsnog kennis met zijn geestige vader, die zelf nooit de professional is geworden die zijn zoon nu is. Een carrière die hem niet mis zou staan.-.